logo

header_wybrane3

ABC psychoterapii indywidualnej

W zależności od nurtu* psychoterapii różne mogą być jej cele, forma, relacje między pacjentem a terapeutą, stopień ustrukturalizowania. Poniżej podajemy cechy charakterystyczne terapii poznawczo–behawioralnej:

Ramy czasowe

  • Spotkania odbywają się raz w tygodniu, określonego dnia, o określonej porze.
  • Spotkania trwają 50–60 minut.
  • Długość całej terapii zależy od problemu, z którym przychodzi pacjent.

Przedmiot

Pracujemy nad problemem zgłaszanym na początku terapii oraz – w razie potrzeby – nad innymi, bieżącymi kwestiami. Definiujemy cel terapii i jego wskaźniki, tj. określamy, po czym pacjent pozna, że osiągnął sukces.

Przebieg

  • Pierwsze spotkanie przeznaczamy na omawianie problemu, wstępnych celów terapii, poznanie się, omówienie zasad terapii poznawczo–behawioralnej.
  • Drugie i trzecie spotkanie poświęcamy na zbieranie istotnych informacji na temat rozwoju problemu i historii pacjenta.
  • Kolejne spotkania to aktywna praca nad rozwiązaniem problemu.
  • Między poszczególnymi spotkaniami pacjent wykonuje różne ustalone wspólnie ćwiczenia i zbiera informacje w nawiązaniu do tematu danego spotkania – zmiana psychologiczna dokonuje się w życiu, a nie tylko w gabinecie terapeuty.
  • Zaleca się, aby pacjent notował w trakcie spotkań, później w trudnych chwilach będzie mógł wrócić do tych zapisków i przypomnieć sobie przebieg spotkania.

* Mówiąc prościej – rodzaju. Wyróżniamy np. nurt psychoanalityczny, humanistyczny, eklektyczny, poznawczo – behawioralny.

Dagmara Potęga-Sidorowicz, psychoterapeuta

 

Przychodzi dziecko do psychologa

Dziecko jest klientem, którego przyprowadza rodzic. To dorosły (rodzic, czasem nauczyciel lub lekarz) rozpoznaje problem i podejmuje decyzję o potrzebie konsultacji u specjalisty.

Coraz częściej zdarza się, że rodzice przygotowują dziecko do wizyty, ustalają wcześniej z psychologiem kto ma przyjść na pierwsze spotkanie. Zdarza się i tak, że dorosły wprowadza dziecko do gabinetu i pyta o której ma przyjść, żeby je odebrać. To co dzieje się wokół pierwszego kontaktu dziecka z psychologiem jest bardzo ważne i warto zadbać by spotkanie było przeprowadzone w odpowiedni sposób.

O czym warto wiedzieć

Na pierwszej wizycie konieczna jest obecność rodzica lub prawnego opiekuna. Oprócz sformułowania problemu rodzic proszony jest o informacje na temat rozwoju dziecka, historii rodziny i aktualnej sytuacji rodzinnej, funkcjonowania dziecka w domu, w instytucjach (szkoła, przedszkole, żłobek) i w środowisku rówieśniczym. Istotne będą informacje na temat wcześniejszych kontaktów z psychologiem/psychiatrą, dokumentacji medycznej (zwłaszcza jeśli dziecko ma objawy somatyczne). Przydatne są też opinie sporządzone przez wychowawców.

W przypadku, gdy problem dotyczy małych dzieci, najkorzystniej jest gdy na pierwszą wizytę zgłoszą się sami rodzice (rodzic). Zbieranie wywiadu przy dziecku jest niekomfortowe zarówno dla rodziców, jak dziecka. Czasem jednak zdarza się, że rodzice przychodzą z dzieckiem. Wtedy rozmawiamy o powodzie wizyty, psycholog stara się nawiązać kontakt z dzieckiem (rozmowa, zabawa, rysowanie), następnie ustalamy odrębne spotkanie z rodzicami, by zebrać wszystkie informacje.

Kiedy rodzice zgłaszają się z nastolatkiem, początek spotkania jest wspólny, po to, by umożliwić zdefiniowanie problemu z różnych punktów widzenia (jak problem jest spostrzegany przez mamę, tatę, nastolatka). Potem odbywa się indywidualna rozmowa z młodym człowiekiem w celu zawarcia wstępnego kontraktu (motywowanie do współpracy, celów, informacji o przebiegu sesji, uzyskanie zgody na dalsze spotkania). Następnie, z rodzicami, ustalany jest plan spotkań.

Zdarza się, że przebieg pierwszych sesji bywa inny od przedstawionych powyżej, w zależności od potrzeb i możliwości konkretnej rodziny.

Przed spotkaniem z psychologiem należy porozmawiać z dzieckiem o problemie oraz naszej motywacji do skorzystania z konsultacji u psychologa. Wizytę u psychologa można przedstawić jako formę szukania rozwiązań zaistniałych trudności. Małe dzieci mogą przynieść ze sobą ulubioną zabawkę, grę, pluszaka. Może to być pomocne w nawiązanie relacji, zbudowaniu poczucia bezpieczeństwa w nowej sytuacji.

 

Joanna Otowska, psychoterapeuta

 

 

Przychodzi rodzina do psychologa

Terapia rodzinna jest formą psychoterapii, podczas której klientem jest cała rodzina. Wskazaniem do podjęcia takiego spotkania może być konieczność zaangażowania całej rodziny we wspieraniu jednego z jego członków, gdy choroba lub zaburzenie wpływa na życie rodzinne, relacje w rodzinie, kiedy dotychczasowe sposoby radzenia sobie z trudnościami przestają być skuteczne. Terapia rodzinna jest pomocna w przypadku konfliktów, kryzysów – często związanych z fazą życia rodzinnego, utraty bliskich, zagrożenia rozpadem rodziny, trudności życia w rodzinie niepełnej lub zrekonstruowanej (zamieszkanie z nowym partnerem rodzica).

Najczęściej rodzina trafia na terapię skierowana przez specjalistę, psychologa lub psychiatrę.

Pierwsze spotkanie z rodziną jest wspólną (rodzina + terapeuta) konsultacją, na której każdy z uczestników jest proszony o zastanowienie się co z jego punktu widzenia jest ważną sprawą (problemem), którą warto omówić, a dotyczy życia rodzinnego, relacji między jej członkami. Terapeuta stara się zebrać wszystkie wypowiedzi, ustalić najbliższe cele terapii. Prosi też o udzielenie informacji dotyczących faktów z życia rodziny, poszczególnych członków rodziny. Na koniec tego spotkania podejmowana jest decyzja co do potrzeby i gotowości do dalszych spotkań.

Joanna Otowska, psychoterapeuta

 

Zobacz też:

Problemy psychologiczne

Kiedy iść na psychoterapię?

Kontakt


Facebook